Chropiatka piórowata

kategoria: grzybrodzina: chropiatkowate
nazwa polska: Chropiatka piórowata
inne nazwy polskie: Chropiatka pędzelkowata, Pleśniak pędzelkowaty
nazwy zwyczajowe: Ø
nazwa łacińska: Thelephora penicillata
synonimy łacińskie: Merisma fimbriatum (1822), Merisma penicillatu (1797), Phylacteria mollissima (1922), Phylacteria spiculosa (1920), Thelephora cladoniiformis (1922), Thelephora fimbriata (1838), Thelephora mollissima (1801), Thelephora spiculosa (1821), Merisma cristatum (1822), Thelephora palmate (1822)
określenie nazwy polskiej: Władysław Wojewoda, 1999 r.
pierwsza klasyfikacja: Christiaan Hendrik Persoon, 1797 r.
aktualna klasyfikacja: Elias Magnus Fries, 1821 r.
kategoria wielkości: grzyb wielkoowocnikowytyp ogólny: grzyb naziemny, grzyb nadrzewny
powszechność w kraju: rzadki
ochrona prawna: 
brak ochrony gatunkowej
kategoria zagrożenia: 
V (narażone, zagrożone wyginięciem)
zasięg na świecie: występuje w północnej Europie, Rosji, Ameryce Północnej
sezon: grzyb letni, grzyb jesienny
okres występowania: lipiec – listopad
czas życia: owocniki jednoroczne
długość życia: Ø
zastosowanie ogólne: NIEJADALNY
zastosowanie ogólne w stanie surowym:
 Ø
kategoria smaku:
 Ø
smak ogólny: Ø
zapach ogólny: Ø
wyjątki zastosowania:
 Ø
trudność identyfikacji: bardzo łatwe
cechy wyróżniające: Szczeciniasty, rzadki grzyb, występujący głównie w lasach świerkowych, blisko strumieni, wśród mchów.
opis główny:
owocnik – typ: krzaczkowaty
owocnik – kształt: owocnik zbudowany z szczeciniasto rozgałęzionych, wiotkich gałązek/pęczków, gałązki szydłowato rozwidlone na wierzchołkach, gałązki o długości 2 – 7 cm
owocnik – powierzchnia: piórowata, szczeciniasta, pędzelkowata
owocnik – kolor: od białego (góra owocnika) do brązowego-szarego (dół owocnika)
owocnik – średnica: 2 – 15(max 25) cm
owocnik – wysokość: 1 – 10 cm
hymenofor – typ: gładki
hymenofor – kształt: powierzchnia hymenoforu od gładkiej do ziarnistej, występuje głównie na spodniej stronie owocnika
hymenofor – nasada: Ø
hymenofor – kolor: od białego do brązowego (od zarodników)
hymenofor – wysokość: Ø – Ø mm
miąższ – kształt: zwarty, nieco wodnisty, włóknisty, elastyczny, cienki, od miękkiego do skórzastego
miąższ – kolor: Ø
miąższ – zapach: słaby, ziemisty
miąższ – smak: słaby, łagodny
trzon – występowanie: nie, lub szczątkowo zarysowany
trzon – typ: Ø
trzon – kształt: Ø
trzon – powierzchnia: Ø
trzon – kolor: Ø
trzon – średnica: Ø – Ø cm
trzon – wysokość: Ø – Ø cm
osłona typ: Ø
osłona kształt: Ø
osłona pozostałość: Ø
pierścień występowanie: nie
pierścień kształt: Ø
pierścień kolor: Ø
pierścień wysokość: Ø – Ø mm
pochwa występowanie: nie
pochwa kształt: Ø
pochwa kolor: Ø
pochwa wysokość: Ø – Ø cm
mleczko – występowanie: nie
mleczko kolor: Ø
mleczko smak: Ø
mleczko gęstość: Ø
mleczko obfitość: Ø
gutacja występowanie: Ø
gutacja kolor: Ø
odżywianie i biotop:
sposób odżywiania: symbiont, saprotrof
podłoże: gleba (gleba kwaśna), rośliny (martwe części roślin, liście, igliwie), drewno (martwe gałęzie, pnie drzew, korzenie)
terytorium: lasy iglaste, lasy liściaste, lasy mieszane, parki, wśród mchów
gatunek sąsiadujący: Świerk, Buk, Dąb, Brzoza
gatunek będący podłożem: Świerk, Buk
gatunek tworzący symbiozę mikoryzową: Ø
gatunek będący żywicielem: Ø
wielkość występowania:
występowanie typ: Ø
wielkość grupy: Ø
kształt grupy: Ø
zarodniki:
zarodniki – kształt: kanciasto-płatkowate lub płatkowate, kolczaste (kolce o długości 1 – 1,5  µm)
zarodniki – kolor: Ø
zarodniki – wymiary: 7,5 – 10 × 5 – 7 μm
wysyp zarodników – kolor: umbrowy, brązowoumbrowy lub fioletowobrązowy, brązowy
zmienność ogólna:
zmienność kształtu: gatunek o zmiennym kształcie
zmienność koloru: gatunek o w miarę niezmiennej barwie
wpływ czynników przyrodniczych:
wpływ opadów: Ø
wpływ światła: Ø
wpływ temperatury: Ø
wpływ wiatru: Ø
zmiana koloru po uszkodzeniu:
hymenofor: Ø
miąższ: Ø
trzon: Ø
reakcje makrochemiczne:
KOH/NaOH: zmiana koloru miąższu na zielony
FeSO4: Ø
C6H5OH: Ø
NH40H: Ø
C6H5NH2: Ø
AgNO3: Ø
gwajak: Ø
inne odczynniki: Ø
wartości odżywcze:
wartość energetyczna: Ø
woda: Ø
białko: Ø
tłuszcze: Ø
węglowodany: Ø
sole: Ø
cukry: Ø
błonnik: Ø
witaminy: Ø
minerały: Ø
kwasy: Ø
przeciwutleniacze: Ø
pozostałe: Ø
ciekawostki
Chropiatka piórowata lubi głównie miejsca wilgotne, np. przy strumykach leśnych, wśród mchów.
Gatunek ten występuje najczęściej pod świerkami, na martwych gałązkach a nawet na młodych sadzonkach świerkowych.
Chropiatka piórowata odznacza się niezwykłą zdolnością akumulacji kadmu, arsenu oraz miedzi i cynku.
etymologia
Nazwa łacińska tego gatunku to Thelephora penicillata, gdzie penicillata oznacza “jak pędzel”.
odmiany i formy
Ø
uwagi
Ø
robaczywienie
Ø
właściwości prozdrowotne
Ø
transport
Ø
przechowywanie
Ø
uprawa
Ø
przygotowanie w celach leczniczych
Ø
spożycie w celach leczniczych
Ø
handel
Ø
toksyny
Ø
objawy zatrucia
Ø
leczenie zatrucia
Ø
skutki braku leczenia zatrucia
Ø
choroby grzybowe
Ø
zwalczanie chorób grzybowych
Ø
zastosowanie kulinarne
Ø
przepisy kulinarne
Ø

mapa obrazująca najczęstsze i dokładne miejsce(a) występowania opisywanego gatunku
(lokalizacja naniesiona przez: robert węglowski, miejscowość: okolice Głogowa Małopolskiego)

zapiski i ciekawostki historyczne
Ø
gatunek podobny: Ø
cechy odróżniające: Ø

gatunki podobne i cechy pozwalające na odróżnienie

Ø

przypisy i bibliografia

Zakaz kopiowania treści oraz fotografii. Strona opisowa – wersja 3.0

You cannot copy content of this page