Gołąbek brudnożółty

kategoria: grzyb
wielkość: wielkoowocnikowy
typ ogólny: gatunek naziemny
klasa: pieczarniaki
rząd: gołąbkowce
rodzina: gołąbkowate
charakterystyka: Ø
nazwa polska: Gołąbek brudnożółty
inne nazwy polskie: Ø
nazwy potoczne: Ø
nazwa łacińska: 
Russula ochroleuca
synonimy łacińskie: Agaricus ochroleucus (1801), Russula citrina (1881), Russula granulosa (1888), Russula ochroleuca var. granulosa (1922)

nazwa angielska: Common Yellow Russula
określenie nazwy polskiej: Feliks Berdau, 1876 r.
pierwsza klasyfikacja: Ø
aktualna klasyfikacja: Ø
powszechność w kraju: pospolity
trend liczebności w kraju: Ø
ochrona prawna: 
brak ochrony gatunkowej
kategoria zagrożenia: 
Ø
sugestia dotycząca ochrony: Ø

historia ochrony: Ø
zasięg na świecie: występuje w Europie, w USA i Japonii
sezon: grzyb letni, jesienny
okres występowania: czerwiec – listopad
zastosowanie ogólne: JADALNY
zastosowanie ogólne w stanie surowym: Ø
kategoria smaku:
 jadalny niskiej jakości
smak ogólny: Ø
zapach ogólny: Ø
wyjątki zastosowania:
 Ø
trudność identyfikacji: łatwe
cechy wyróżniające: Ø
opis
typ owocnika:
owocnik – typ: kapeluszowy blaszkowaty
część główna owocnika:
część główna owocnika – kształt: kapelusz od półkolistego (młode owocniki) do płaskiego, pofalowanego (starsze owocniki)
część główna owocnika – kolor: od żółtawo-ochrowego do cytrynowego
wymiary owocnika:
owocnik – średnica: 4 – 10 cm
owocnik – wysokość: Ø – Ø cm
brzeg części głównej owocnika:
brzeg – kształt: tępy, nieco podgięty, karbowany i gruzełkowaty (starsze owocniki)
brzeg – kolor: Ø
brzeg – szerokość: Ø
powierzchnia części głównej:
powierzchnia – kształt: od suchej (w dni suche) do lepkiej (w dni wilgotne), gładka
powierzchnia – wzór: Ø
integralność skórki z miąższem: skórka daję się ściągnąć do około 1/2 długości promienia
powierzchnia – tendencja do pękania: Ø
hymenofor:
hymenofor – typ: blaszkowaty
hymenofor – ulokowanie: Ø
hymenofor – kształt: blaszki od średnio gęstych (młode owocniki) do rzadszych (starsze owocniki), kruche, przy brzegu zaokrąglone, niekiedy rozwidlone, dość grube, łamliwe
hymenofor – nasada: blaszki wolne, przy trzonie zatokowato wycięte
hymenofor – kolor: od białego (młode owocniki) do jasnokremowego (starsze owocniki), niekiedy z ochrowymi plamami
hymenofor – wysokość: Ø – Ø mm
integralność hymenoforu z miąższem: Ø
ujście hymenoforu – kształt: Ø
ujście hymenoforu – kolor: Ø
ujście hymenoforu – wymiary: Ø – Ø mm
miąższ:
miąższ – kształt: nieco miękki
miąższ – kolor: biały, białawy, szarawy przy trzonie
miąższ – zapach: lekko kwaskowo-owocowy
miąższ – siła zapachu: bardzo słaby
miąższ – smak: od łagodnego do nieco ostrego
miąższ – siła smaku: Ø
miąższ – grubość w części głównej: Ø – Ø mm
trzon:
trzon – występowanie: tak
trzon – typ: centryczny
trzon – kształt: od twardego (młode owocniki) do elastycznego (starsze owocniki), walcowaty, cylindryczny
trzon – struktura: od pełnego (młode owocniki) do watowatego, gąbczastego, pustego (starsze owocniki)
trzon – powierzchnia: gładka, nieco połyskująca
trzon – tendencja do pękania: Ø
trzon – wzór na powierzchni: Ø
trzon – kolor: od białego (młode owocniki) do szarawego (starsze owocniki), niekiedy z ochrowymi plamami
trzon – średnica: 1 – 2,5 cm
trzon – wysokość: 3,5 – 7 cm
integralność trzonu z częścią główną: Ø
podstawa trzonu – kształt: maczugowaty
osłona:
osłona – występowanie: Ø
osłona – typ: Ø
osłona – kształt: Ø
osłona – kolor: Ø
osłona – pozostałość: Ø
resztki osłony na powierzchni części głównej:
resztki osłony – występowanie: Ø
resztki osłony – typ: Ø
resztki osłony – kształt: Ø
resztki osłony – rozmieszczenie: Ø
resztki osłony – trwałość: Ø
resztki osłony – kolor: Ø
resztki osłony – wymiary: Ø × Ø mm
osłona hymenoforu:
osłona hymenoforu – występowanie: Ø
osłona hymenoforu – kształt: Ø
osłona hymenoforu – trwałość: Ø
osłona hymenoforu – kolor: Ø
pierścień:
pierścień – występowanie: Ø
pierścień – kształt: Ø
pierścień – trwałość: Ø
pierścień – kolor: Ø
pierścień – wysokość: Ø – Ø mm
integralność pierścienia z trzonem: Ø
pochwa:
pochwa – występowanie: Ø
pochwa – kształt: Ø
pochwa – kolor: Ø
pochwa – średnica: Ø – Ø cm
pochwa – wysokość: Ø – Ø cm
mleczko:
mleczko – występowanie: Ø
mleczko – kolor: Ø
mleczko – smak: Ø
mleczko – gęstość: Ø
mleczko – obfitość: Ø
gutacja:
gutacja – występowanie: Ø
gutacja – kolor: Ø
gutacja – obfitość: Ø
zmienność ogólna:
zmienność kształtu: gatunek o nieco zmiennym kształcie
zmienność koloru: gatunek o w miarę niezmiennej barwie
zmiana koloru po uszkodzeniu:
zmiana koloru hymenoforu: Ø
zmiana koloru miąższu: Ø
zmiana koloru trzonu: Ø
reakcje makro-chemiczne:
KOH (wodorotlenek potasu): Ø
NaOH (wodorotlenek sodu): Ø
FeSO4 (siarczan żelaza II): Ø
C6H5OH (fenol): Ø
NH40H (woda amoniakalna): Ø
C6H5NH2 (anilina): Ø
AgNO3 (azotan srebra): Ø
nalewka gwajakowa: Ø
inne odczynniki: Ø
wpływ czynników przyrodniczych:
wpływ opadów: Ø
wpływ światła: Ø
wpływ temperatury: Ø
wpływ wiatru: Ø
występowanie:
występowanie – typ: Ø
wielkość grupy: Ø
kształt grupy: Ø
odżywanie:
sposób odżywiania: symbiont
podłoże:
podłoże – rodzaj: gleba (kwaśna)
podłoże – właściwości: Ø
integralność owocnika z podłożem: Ø
siedlisko:
terytorium ogólne: lasy iglaste, lasy mieszane
siedlisko – właściwości: Ø
forma terenu: tereny nizinne(najczęściej)
gatunek towarzyszący:
gatunek sąsiadujący: Świerk, Sosna, Buk
gatunek będący podłożem: Ø
gatunek tworzący symbiozę: Ø
gatunek będący żywicielem: Ø
okres rozwoju:
czas życia: owocniki jednoroczne
długość życia: Ø
okres występowania: Ø – Ø
pora wzrostu: Ø
hymenium:
hymenium – opis: Ø
zarodniki:
wysyp zarodników – kolor: od białego do jasnokremowego
zarodniki – kształt: prawie kuliste, kolczaste
zarodniki – powierzchnia: brodawkowato-siatkowata
zarodniki – kolor: Ø
zarodniki – wymiary: 8 – 10,5 × 7 – 8 μm
wartość energetyczna:
owocniki surowe: Ø
owocniki suszone: Ø
wartości odżywcze:
witaminy: Ø
minerały: Ø
kwasy: Ø
pozostałe: Ø
informacje
ciekawostki
Atlasy są podzielone jeśli chodzi o przydatność do spożycia. Większość atlasów określa go jako jadalny. Należy jedynie pamiętać aby okazy o ostrym smaku należy sparzyć przed przyrządzeniem.
Zmienność smaku – od łagodnego do ostrego – jest wśród gołąbków cechą rzadko spotykaną.
etymologia
Ø
odmiany i formy
Ø
uprawa
Ø
transport
Ø
przechowywanie
Ø
robaczywienie
Ø
handel
Ø
uwagi ogólne
Ø
właściwości prozdrowotne
Ø
przygotowanie w celach leczniczych
Ø
spożycie w celach leczniczych
Ø
uwagi przy spożyciu w celach leczniczych
Ø
historyczne zastosowanie w celach leczniczych
Ø
toksyny
Ø
czas wystąpienia pierwszych objawów zatrucia
Ø
objawy zatrucia
Ø
leczenie zatrucia
Ø
skutki braku leczenia zatrucia
Ø
zastosowanie kulinarne
– jako grzyb domieszkowy
uwagi w zastosowaniu kulinarnym
Ø
przepisy kulinarne
Ø
choroby grzybowe
Ø
zapobieganie chorobom grzybowym
Ø
zwalczanie chorób grzybowych
Ø
zastosowanie inne
Ø
inne zastosowanie historyczne
Ø
zapiski i ciekawostki historyczne
Ø
mapa występowania

mapa obrazująca najczęstsze i dokładne miejsce(a) występowania opisywanego gatunku
(lokalizacja naniesiona przez: robert węglowski, miejscowość: okolice Głogowa Małopolskiego)

gatunki podobne
gatunek podobny:
nazwa polska: Gołąbek jasnożółty
nazwa łacińska: Ø
zastosowanie ogólne: Ø
cechy odróżniające: rośnie tylko pod brzozami, brak ostrego smaku
gatunek podobny:
nazwa polska: Gołąbek słoneczny
nazwa łacińska: Ø
zastosowanie ogólne: Ø
cechy odróżniające: palący smak, rośnie tylko pod bukami
gatunek podobny:
nazwa polska: Gołąbek żółciowy
nazwa łacińska: Ø
zastosowanie ogólne: Ø
cechy odróżniające: miodowożółty, pachnie geranium, ma piekący, ostry smak, niewielka różnica barwy między brzegiem kapelusza a blaszkami
Ø

przypisy i bibliografia

Zakaz kopiowania treści oraz fotografii. Strona opisowa – wersja 5.1

Prawa autorskie.