Grzybówka dzwoneczkowata

kategoria: grzyb
rodzina: grzybówkowate
nazwa polska: Grzybówka dzwoneczkowata
inne nazwy polskie: Ø
nazwa łacińska: Mycena tintinnabulum
inne nazwy łacińskie: Agaricus tintinnabulum (1838), Hypophyllum tintinnabulum (1793)
autor nazwy polskiej: Maria Lisiewska, 1987 r.
pierwsza klasyfikacja: Jean-Jacques Paulet, 1793 r.
aktualna klasyfikacja: Lucien Quélet, 1872 r.
powszechność: sporadyczny
ochrona prawna: 
brak ochrony gatunkowej
kategoria zagrożenia: 
Ø
handel: Ø
zastosowanie ogólne: NIEJADALNY
zastosowanie ogólne w stanie surowym: 
Ø
kategoria smaku: 
Ø
wyjątki zastosowania: 
Ø
okres występowania: sierpień – grudzień[1]
okres maksymalny: sierpień – kwiecień[2]
gatunek wieloletni: Ø
uprawa: Ø
opis
owocnik – typ: kapeluszowy blaszkowaty
owocnik – kształt: kapelusz od tępo-dzwonkowatego (młode owocniki) do stożkowatego, rozpostartego (starsze owocniki), środek kapelusza zwykle płaski, brzeg równy i prosty, podgięty (tylko młode owocniki)
owocnik – powierzchnia: promieniście prążkowana, naga, gładka, jedwabiście błyszcząca, lepka (w dni wilgotne)
owocnik – kolor: brązowy, sepii, szarobrązowy, ciemnoczerwonobrązowy, rzadziej czekoladowobrązowy
owocnik – średnica: 0,5 – 2 cm
owocnik – wysokość: Ø – Ø cm
hymenofor – typ: blaszkowaty
hymenofor – kształt: blaszki dość gęste, wąskie, blaszki o pofałdowanych ostrzach, występują międzyblaszki
hymenofor – nasada: nieco zbiegające ząbkiem lub przyrośnięte
hymenofor – kolor: od jasnoszarego z różowawym odcieniem (młode owocniki) do mięsistoróżowawego (starsze owocniki)
hymenofor – zmiana koloru po uszkodzeniu: Ø
hymenofor – wysokość: Ø – 2 mm
trzon – typ: centryczny
trzon – kształt: rurkowaty, wygięty, twardy, chrząstkowaty, przechodzi w niby-korzeń pokryty odstającymi, białymi strzępkami
trzon – powierzchnia: gładka, lepka (w dni wilgotne), błyszcząca (w dni suche)
trzon – kolor: białawy, bladoszary, beżowy, u podstawy często czerwonawy
trzon – średnica: 1 – 3 mm
trzon – wysokość: 2 – 7 cm
miąższ – kształt: bardzo cienki
miąższ – kolor: beżowoszary
miąższ – zmiana koloru po uszkodzeniu: Ø
miąższ – zapach: podobny do obierek ziemniaków lub chloru[1], stęchły, szybko zanikający[2], ziemisty
miąższ – smak: niewyraźny, gorzki
pierścień: brak
pochwa: brak
mleczko: brak
gutacja: nie
higrofaniczność: tak

podłoże: drewno (martwe drewno, pniaki, powalone pnie, konary drzew liściastych)
sposób odżywiania: saprotrof
terytorium: lasy liściaste
gatunek organizmu sąsiadującego: Ø
gatunek organizmu będącego podłożem: Olsza czarna, Brzoza, Buk, Dąb, Wierzba
gatunek organizmu tworzącego symbiozę mikoryzową: Ø
gatunek organizmu będącego żywicielem: Ø
występowanie: w grupie (kępy po kilkanaście, kilkadziesiąt owocników)

zarodniki – kształt: elipsoidalne lub pestkowate z niewyraźnym dziobkiem, gładkie
zarodniki – kolor: Ø
zarodniki – wymiary: 4 – 5,5(7) × 2,5 – 3,5 μm
wysyp zarodników – kolor: biały
ciekawostki
Grzybówka dzwoneczkowata to grzyb niejadalny ze względu na małe wymiary owocników i nieco gorzkawy smak.
Gatunek ten lubi ciepłe miesiące zimowe.
etymologia
Ø
uwagi
Ø
właściwości lecznicze
Ø
toksyny
Ø
objawy zatrucia
Ø
leczenie zatrucia
Ø
skutki braku leczenia zatrucia
Ø
choroby grzybowe
Ø
zwalczanie chorób grzybowych
Ø
wartości odżywcze
Ø
zastosowanie kulinarne
Ø
przepisy kulinarne
Ø

mapa obrazująca najczęstsze i dokładne miejsce(a) występowania opisywanego gatunku
(lokalizacja naniesiona przez: robert węglowski, miejscowość: okolice Głogowa Małopolskiego)

zapiski i ciekawostki historycznebibliografia
ØØ
gatunek podobnycechy odróżniające
Płomiennica zimoważółtawy, złoty, pomarańczowy kolor owocników, ciemny trzon

galeria przedstawiająca gatunki podobne, łatwe do pomylenia (o zbliżonym kształcie, kolorze)

1 źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Grzyb%C3%B3wka_dzwoneczkowata
2 źródło: https://nagrzyby.pl/atlas?id=666

przypisy i bibliografia

You cannot copy content of this page